High Works kurucu ortağı Güneş Ergüden:

“Biz üniversite mezunu, kendisinin patronu olabilen işçileriz…”

“Yüksekte çalışıyor olmak sizi içinde yaşadığınız şehre ve orada akıp giden hayata daha da yabancılaştırıyor. O yüzden zamanla orada olduğunuz için kendinizi daha şanslı hissetmeye başlıyorsunuz”… Bu sözler Mart ayında gerçekleştirdikleri Boğaz Köprüsü ışıklandırma projesi ile adından oldukça söz ettiren “Yüksek İşler” – “High Works” şirketinin kurucularından biri olan Güneş Ergüden’e ait.  

Üniversite yıllarından bu yana tırmanış ile ilgilenen Güneş Ergüden ve ortağı Bora Gürbüz, okudukları ekonomi ve mühendislik bölümleri ile ilgili bir şeyler yapmayı hiç düşünmeden sevdikleri işi yapmaya karar vermişler. Böylece, tırmanış deneyimleri ile kazandıkları becerilerini İple Erişim Teknisyenliği (Rope Access) adı verilen bir yöntemle birleştirerek zor noktalara erişiyorlar.

Atlas Dergisi - Yüksek İşler Boğaziçi Köprüsü

Boğaziçi Köprüsü’nde çalışma fikri bizi çok heyecanlandırdı. Daha önce yükseklerde birçok iş yapmıştık. Ama Boğaziçi Köprüsü İstanbul ve Türkiye’nin en görkemli modern yapılarından biriydi. Küçüklüğümde hatırladığım Ortaköy’deki ayakların içinden küçük bir ücret karşılığı asansörlerle yukarı çıkıyor ve yaya yolundan yürüyerek İstanbul’u seyrediyordunuz. İntiharların artması sebebiyle kaldırılan bu uygulamayı küçücük yaşlarımdan beri hala hatırlıyorum…

Yükseklerde çalışmaya Alman dostum Mike sayesinde 2001’de yurt dışında başladım. Kaya tırmanışı ve dağcılıktan tanıdığım arkadaşlarım Güneş Ergüden ve Bora Gürbüz’ün 2005’te Yüksek İşler- HighWorks şirketini kurmalarından sonra güçlerimizi birleştirdik. Türkiye’nin değişik yerlerinde yükseklerdeki işlere çözüm üretmeye başladık. Modern hayatın iş yaşamı, bizim gibi seyahat ederek tırmanışa vakit ayırmak isteyen kişilere pek uymuyordu.

Tırmanma merakınızı ilk nasıl keşfettiniz? Çocukken?

Kalorifer boruları, kapı pervazları ile başladı galiba. Her ikimiz de hiperaktif çocuklardık sanırım. Ailelerimiz pek şaşırmadı bu işlerle uğraşmamıza aslında.

İşin zevki tırmanmakta mı, en tepeye ulaşıp durmakta mı?

Tabii ki tırmanmakta. Bizim için her zaman tırmanışta geçen süreç, zirveye ulaşmaktan daha zevkli oldu. Bir zirveye çıkıp çıkmamaktan önce, nasıl çıktığımız bizim için daha önemli.  Tırmanmak bir süreç ve hayat tarzıdır.  Teknik ve sportif limitlerimi zorlamayı ve geliştirmeyi her zaman sevmişimdir.  Ancak zirveye çıkana kadarki süreç, tecrübeler ve duyguların yeri dağın zirvesine ulaşmaktan daha değerli benim için.  Zirveye ulaşmak genelde asıl amaç olarak görülür, ama esasında yaptığınız tırmanıştan bütün olarak zevk alarak zirveye varmış olmak önemlidir.  Yoksa sadece ego tatmini için zirveye çıkmış olmak benim için hiç bir şey ifade etmez. 

Çok tırmanmak istediğiniz, rüyalarınıza giren bir yer var mı?

Tüm dünyada tonlarca tırmanış bölgesi var. Bunların birçoğu keşfedilmiş ve rotalarla donatılmış durumda. Patagonya, Himalayalar, İspanya, Fas ve Türkiye gibi fantastik tırmanış mekanları hem bir macera hem de çok kaliteli tırmanış bölgeleri olarak listemde üst sıralarda.  Bunların dışında hala gidilmemiş bölgeler var ve benim hayallerimi esas süsleyen yerler buralar. Çünkü her güzel şeyin başına geldiği gibi, dünyada tırmanış bölgeleri de aşırı turizm ve ego savaşları yüzünden tüketiliyor.

-Hangi eğitimi aldınız, bu işi yapmaya nasıl karar verdiniz?

Ben Türkiye’deki eğitim sisteminin çocukları yönlendiremeyişinin sonuçlarından biriyim.  Ne yazık ki bizim kuşağımız üniversiteye gireceği zaman tam olarak ne istediğini kesin olarak bilemiyordu. Çoğu genç insan yatkınlıklarıyla ve bulamadığı hayalleriyle alakası olmayan bölümlere girdi.  Ben de üniversite sınavında, daha sonradan fikir sahibi olmaya başlayacağım karakterimle ve hayallerimle hiç bağlantısı olmayan Ekonomi bölümünü kazandım.  Bölüme ve devamındaki mesleğe karşı hevesim hiç denecek kadar azdı.  Ayrıca takım elbiseye karşı da alerjim vardı.

2001 senesinde merakım sayesinde Yıldız Teknik Üniversitesi Dağcılık Kulübü’ne kaydoldum ve 2 senelik dağcılık eğitimimi tamamladım.  Benim için üniversite eğitiminden çok daha değerli bir eğitim süreci oldu.  Doğayla, dağlarla, macerayla ve bu muhteşem sporun incelikleriyle tanıştım.  Bundan sonra aklımda sadece dağlara ve kayalara gitmek oldu.  Zamanla tutku haline gelen tırmanışla dolu bir yaşam tarzının bağımlısı oldum.  Bu sevimli bağımlılık okulun bitimindeki profesyonel hayatıma da yansıdı.

High Works'ten once ne yapiyordunuz?

Yüksek İşler (HighWorks)’den önce üniversiteye gidiyordum ve tırmanıyordum.  Ama çok çeşitli işlerde çalıştım.  Çoğunlukla konser ve organizasyonlarda sahne teknisyeni olarak çalışıyordum. Böylelikle tırmanış ve seyahat paramı aileme yük olmadan kazanabiliyordum.  Arada da ne iş olsa yapıyordum.  Bu kadar çok çeşitli işte çalışmış olmak ilerideki hayat tarzının oluşturulabilmesinde çok önemli rol oynuyor.  İnsan hayatta neleri isteyip istemediğini, hayatını nelerden kazanıp kazanamayacağını öğreniyor.  Ben ne istediğimden önce ne istemediğimi buldum.  Sonrasında istediklerim beni buldu zaten.

Sizi dogaya bu denli baglayan sey nedir?

Artık hayat, özellikle şehirdeki hayat çok yapay ve karmaşık bana göre. Şehrin bağımlılıkları çok tehlikeli.  İnsanlar zaaflarının kurbanı oluyorlar, düşünmeye ve seçmeye zaman bulamadan karmaşanın içinde kendilerini arayamadan ve yaşayamadan yuvarlanıp gidiyorlar. Bu yaşamdan mutlu olan için sorun yok, ama ben çoğu insanın mutsuz ve kaybolmuş olduğunu görüyorum.  Doğada yaşam standartları temel ihtiyaçlardan ibaret, ama müzikten vazgeçemiyorum.  Ben daha basit ve saf, özgür ve gerçek bir hayattan keyif alıyorum.  Bana göre tek gerçek doğadaki özgürlük, düzen ve bunu dostlarla paylaşabilmek.  Tırmanışa gittiğim zamanlar doğayla bir olduğumu hissediyorum, hayata farklı bir açıdan bakabiliyorum. Bu güzel bir şey.

Ailemden yana şanslıydım, beni hep doğaya yönelik teşvik ettiler, ben de hiç direnmedim.  Hayatımda hep doğa vardı.  Çok küçükken kayalara elimi sürdüğüm zamanki his hala var.  Üniversite de dağcılık kulübüne girmeden kampçılık ve yürüyüş yapardım, kulüpten sonra doğanın birçok farklı yönüyle tanıştım.  Bugüne baktığımızda işin çok yoğun olmadığı dönemlerde, Olimpos’ta kerpiç bir köy evinde kayaların dibinde yaşıyorum.  Bu tarz bir şey küçüklüğümden beri hayalini kurduğum bir şeydi.

Boğaz Köprüsü 2010'a böyle hazırlandı '2010 Kültür Başkenti İstanbul' için ışıklandırılan Boğaziçi Köprüsü'ne 8 kilometrelik bin 756 aydınlatma armatürü yerleştirildi. Rüzgara karşı savaş veren ekip, toplam 9 bin 600 metre tırmanarak armatürleri tek tek halatlara klipsledi

Hollandalı City Light (Şehir Işığı) şirketine bağlı 40 kişilik ekip, Boğaziçi Köprüsü'ne 8 kilometre uzunluğunda bin 756 adet aydınlatma armatürü hazırladı. Fiber optik ve data kabloları ile ethernet tabanlı sistem, 40 kişilik ekiple, trafiğin aktığı yüzey hariç, köprünün kulelerini her yönden, köprünün ana halatı ile askı halatlarını aşağıdan yukarı doğru ve yan korkulukları aydınlatacak şekilde yerleştirildi.